Monthly Archives: Μαρτίου 2012

Το Πάσχα του Πασχάλη

Standard

Διαβάστε online το παραμύθι «Το Πάσχα του Πασχάλη» από τη σελίδα του Μικρού Αναγνώστη!

Για να ακούσετε και να ξεφυλλίσετε το παραμύθι, κάντε κλικ εδώ.

Advertisements

Πασχαλινά αυγά με γκοφρέ

Standard

Φέτος χρησιμοποιήσαμε μια ιδιαίτερη τεχνική για να βάψουμε τα πασχαλινά μας αυγά.

Κάθε παιδί έφερε από δυο καλά βρασμένα αυγά. Επίσης, χρειαστήκαμε λωρίδες από γκοφρέ σε έντονα χρώματα και ένα μπολ με νερό.

Το κάθε παιδί επέλεγε τις λωρίδες γκοφρέ με τα χρώματα που επιθυμούσε, τις βουτούσε στο νερό και τύλιγε το αυγό.
Αφήσαμε τα τυλιγμένα αυγά στο ήλιο για να στεγνώσει το γκοφρέ, τα ξετυλίξαμε και το αποτέλεσμα μας εντυπωσίασε!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Όσοι επιθυμείτε να δοκιμάσετε αυτή την τεχνική, μην ξεχάσετε να φορέσετε γάντια, γιατί το γκοφρέ αφήνει έντονο χρώμα στα χέρια!

25η Μαρτίου – Οι κατασκευές μας

Standard

Οι κατασκευές μας για την 25η Μαρτίου!

Για να τις δείτε, κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο!

http://static.animoto.com/swf/w.swf?w=swf/vp1&e=1333212606&f=ZCwDW6shLZnUCBPFMyQikg&d=55&m=a&r=360p&volume=100&start_res=360p&i=m&options=

Ζωγραφίζουμε τους ήρωες και τραγουδάμε

Standard

Τα παιδιά ζωγράφισαν τους αγαπημένους τους ήρωες της επανάστασης και τραγούδησαν το Θούριο, ένα πατριωτικό ύμνο τον οποίο τραγουδούσε ο ίδιος ο Ρήγας Φεραίος σε συγκεντρώσεις με σκοπό να ξεσηκώσει τους Έλληνες.

21 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

Standard

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών σε ανάμνηση ενός τραγικού συμβάντος, που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.

Ο ΟΗΕ μάς καλεί αυτή τη μέρα να ενώσουμε τις φωνές μας για τα θύματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας.

Η Ειρήνη είναι ένα μικρό κορίτσι που αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της. Στην αρχή βιώνει την ανασφάλεια και την απόρριψη μέχρι να βρει προστασία, αγάπη και ζεστασιά στο πιο απίθανο μέρος. Η «Ειρήνη» είναι ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για παιδιά 5-8 ετών και έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς να αναπτύξουν μέσα στην τάξη θέματα όπως η διαφορετικότητα, η ανεκτικότητα και οι πολιτισμικές διαφορές. Η ταινία κινουμένων σχεδίων «Ειρήνη» διαρκεί 7 λεπτά και συνοδεύεται από εγχειρίδιο με σημειώσεις για τους εκπαιδευτικούς.

Πως μπορεί ο γονιός να είναι ενθαρρυντικός;

Standard

Η ενθάρρυνση ως τρόπος συναλλαγής με τους άλλους είναι βοηθητική σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης και σε οποιαδήποτε ηλικία ίσως γιατί όλοι έχουμε κρυμμένο ένα αποθαρρυμένο παιδί. Ας αποφασίσουμε να εντάξουμε την ενθάρρυνση στη ζωή μας ξεχωρίζοντας την όμως από τον έπαινο.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στους άλλους, στη ζωή. Γίνεται ένας αισιόδοξος και ικανός μαχητής της ζωής.

Ενθαρρύνω κατά το λεξικό σημαίνει εμπνέω θάρρος, εμψυχώνω, ζωογονώ, ενισχύω.

Η ενθάρρυνση στη διαπαιδαγώγηση είναι τόσο σημαντική και απαραίτητη όσο το νερό στο φυτό. Η ενθάρρυνση είναι το εργαλείο για την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης.

Είναι πολλές οι φορές που η ενθάρρυνση συγχέεται με τον έπαινο. Δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα. Ενθαρρύνουμε τη διαδικασία και επαινούμε το αποτέλεσμα. Ο έπαινος αφορά τον άνθρωπο ενώ η ενθάρρυνση την πράξη. Ο έπαινος άλλωστε είναι απολύτως ανισότιμος. Συνήθως επαινεί ο ανώτερος τον κατώτερο.

Ας βοηθάμε το παιδί να αναπτύξει το θάρρος να είναι ατελές.

Ας μην παίρνουμε το λάθος για αποτυχία.

Ας επιδοκιμάζουμε την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα.

Ας εργαζόμαστε για τη βελτίωση, όχι για την τελειότητα.

Ας ξεχωρίζουμε την πράξη από εκείνον που την εκτελεί.

Ας μάθουμε να δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας με ειλικρίνεια.

Ας αναγνωρίζουμε στο παιδί την διαφορετικότητά του.

Ας επιθυμούμε συνεχώς την ένταξή του μέσα στην ομάδα.

Ας μάθουμε να εστιαζόμαστε στα θετικά του.

Ας εστιαστούμε στην ενθάρρυνση, απλά αποφεύγοντας την αποθάρρυνση.

Μόλις εμφανισθεί η αποθάρρυνση η οποία συνήθως πάει μαζί με την κριτική και καταλήγει στην επίκριση, διαστρεβλώνεται η προσωπικότητα.

Η αποθάρρυνση μειώνει τον αυτοσεβασμό, καθιστά το παιδί ευάλωτο, δειλό, φοβισμένο και μειώνει την ψυχική του αντοχή.

Η αποθάρρυνση οδηγεί το παιδί σε μια ηττοπαθή συμπεριφορά και το κατευθύνει στο να αφήνει κάθε προσπάθεια ιδιαίτερα όταν έρθει αντιμέτωπο με οτιδήποτε του προκαλεί δυσκολία ή το φέρνει σε αμηχανία. Σε άλλες περιπτώσεις οδηγεί στην επανάσταση και στην παραβατική συμπεριφορά.

Η αποθάρρυνση μεγαλώνει το αίσθημα κατωτερότητας που όλα τα ανθρώπινα πλάσματα δοκιμάζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και συχνά οδηγεί στην εκδίκηση.

Ο έπαινος ενδέχεται να έχει ένα ενθαρρυντικό αποτέλεσμα σε μερικά παιδία, δεν είναι λίγες όμως οι φορές που αποθαρρύνει και προκαλεί αγωνία και φόβο. Μερικά φτάνουν στο σημείο να εξαρτηθούν από αυτόν και να δουλεύουν αποκλειστικά για την αναγνώριση σε ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς. Επιτυχία που συνοδεύεται από έπαινο για το αποτέλεσμα, μπορεί να φοβίσει το παιδί πως δεν θα μπορέσει να το επαναλάβει ποτέ πια και τελικά να παραιτηθεί.

Ενθάρρυνση λοιπόν και όχι έπαινος ας είναι το μέλημα κάθε υπεύθυνου γονέα.

Eρατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ

Υπευθυνότητα και παιδί

Standard

Γράφει η Γεωργία Λάττα

Αυτό που ζητάμε είναι…

παιδιά που αναλαμβάνουν ευθύνες, που ολοκληρώνουν την εργασία που τους έχει ανατεθεί, που δεν δικαιολογούν τα λάθη τους επιρρίπτοντας αλλού τις ευθύνες. Πώς όμως θα τα καταφέρουμε; Καλλιεργώντας την υπευθυνότητα στα παιδιά, μέσα από τη συμπεριφορά και το παράδειγμά μας. Εξηγώντας αναλυτικά τι περιμένουμε απ’ αυτά και βοηθώντας τα – μόνο όταν είναι απαραίτητο – να τα πετύχουν. Αναθέτοντάς τους σταδιακά νέα, λογικά καθήκοντα. Δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη και σεβασμό.

Ο δρόμος προς την υπευθυνότητα…

ξεκινά από νωρίς, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ακόμη κι όταν είναι πολύ μικρό, όταν εκδηλώνει μια συμπεριφορά που δεν είναι επιθυμητή (πχ σκορπίζει παντού τα παιχνίδια του), θα πρέπει να του λέμε «όχι» και να του εξηγούμε το λόγο (κουράζομαι να τα τακτοποιώ). Δεν αρκεί βέβαια να εντοπίζουμε μια μη επιθυμητή συμπεριφορά. Πρέπει να βοηθάμε το παιδί να καταλάβει, εξηγώντας του τι ήταν λάθος και αποσαφηνίζοντας τι θα έπρεπε να κάνει, πώς θα έπρεπε να φερθεί στη συγκεκριμένη περίσταση. Οι αρμοδιότητες κι οι κανόνες πρέπει να είναι ξεκάθαροι. Οι συνέπειες από τη μη τήρησή τους πρέπει να έχουν γνωστοποιηθεί, να εφαρμόζονται ήρεμα, να είναι δίκαιες και λογικές.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, τα καθήκοντα που αναλαμβάνει αυξάνονται. Ένα τετράχρονο παιδί αρκεί να είναι υπεύθυνο για την τακτοποίηση κάποιων προσωπικών του αντικειμένων, ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να βοηθά στο σερβίρισμα του φαγητού, στην καθαριότητα του σπιτιού… Αναλαμβάνοντας αρμοδιότητες σε εργασίες που αφορούν την οικογένεια συνολικά, νιώθει πληρέστερα τον εαυτό του ως μέλος μιας ομάδας. Παράλληλα, καθώς μεγαλώνει καλείται να επιδείξει κατάλληλη συμπεριφορά σε διάφορες περιστάσεις, ολοένα και πιο απαιτητικές. Δεν θεωρούμε ποτέ αυτονόητο ότι το παιδί γνωρίζει πώς πρέπει να φερθεί. Διδάσκουμε με τα λόγια, με τη στάση και τη συμπεριφορά μας.

Οι ενοχές κι οι ανασφάλειες

Οι ενοχές κι οι ανασφάλειες των γονέων και των ενηλίκων γενικότερα που διαπαιδαγωγούν τα παιδιά, λειτουργούν αρνητικά στην κατεύθυνση καλλιέργειας της υπευθυνότητας. Ένας ενοχικός ενήλικας, προσπαθεί μέσα από τη διαρκή, χωρίς μέτρο, παραχώρηση να αναπληρώσει όσα πιστεύει ότι στερεί από το παιδί. Ο ανασφαλής ενήλικας, που τρέμει μήπως χάσει την αποδοχή του παιδιού που έχει απέναντί του, δεν του χαλά χατίρι, παρότι συχνά αντιλαμβάνεται πως αυτό είναι παιδαγωγικό ατόπημα. Χρησιμοποιεί συχνά ανταλλάγματα για να πετύχει τη συμπεριφορά που θέλει από το παιδί του, στερώντας του ουσιαστικά την ικανοποίηση από τον εαυτό του. Ακόμη κι όταν αρνείται, το κάνει τόσο αδέξια, χωρίς σταθερότητα ή με εκρήξεις οργής, ώστε χάνει το σεβασμό, την εμπιστοσύνη του παιδιού. Αντί να αποτελεί αυτός το σταθερό σημείο αναφοράς για το παιδί, γίνεται ένας άνθρωπος που φοβάται να το αντιμετωπίσει, που υποχωρεί συστηματικά ή επιτίθεται άσκοπα ώστε να μη χάσει τον έλεγχο.

Καλλιεργώντας την υπευθυνότητα στο σχολείο

Τα παιδιά στην προσχολική ηλικία δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα αίτια της συμπεριφοράς των άλλων, αλλά και να αντιληφθούν τις επιπτώσεις των πράξεών τους. Συνηθίζουν να επικεντρώνουν την προσοχή τους σε κάποιο από τα στοιχεία του προβλήματος κι όχι συνολικά στο πρόβλημα, δεν συνειδητοποιούν αυτόματα τις πολλαπλές τους επιλογές. Συχνά η συμπεριφορά τους χαρακτηρίζεται από έλλειψη ελέγχου κι αυτοελέγχου. Απαιτείται να αξιοποιηθεί το κοινωνικό ενδιαφέρον που εκδηλώνουν ώστε ν’ ασκηθούν σε κοινωνικές δεξιότητες, ν’ αναπτύξουν διαπροσωπικές σχέσεις, να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν.

Οι εκπαιδευτικοί, έχοντας αυτά υπόψη τους, δεν αντιδρούν με άγχος στην εκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων από τα παιδιά. Τα χρησιμοποιούν ως αφορμή για να θέσουν όρια, να συζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων. Σχεδιάζουν μαζί με τα παιδιά ένα ασφαλές, οικείο, σταθερό περιβάλλον, όπου η συνεργατικότητα παίζει πρωταρχικό ρόλο, χωρίς να καταργεί την ιδιαιτερότητα κάθε παιδιού. Οι κανόνες θεσπίζονται από κοινού, ως αποτέλεσμα της εμπειρίας τους κι όλοι φροντίζουν για την τήρησή τους. Οι γονείς συνεργάζονται παίρνοντας κοινή θέση, ενισχύοντας τις πρακτικές του σχολείου.

Γεωργία Λάττα

Νηπιαγωγός / ειδική παιδαγωγός / συγγραφέας

http://www.deity.gr/georgia-latta/264-ypeuthinotita-kai-paidi#.T2g49Ge5haw.facebook